SWOŁOWO

Obiekty we wsi

ZAGRODA Nr 39 (Chałupa dymna)

Najstarszym budynkiem w zagrodzie jest ryglowy dom, który zbudowano w XVIII wieku z dębowego drewna i glinianej polepy. Pierwotnie długi i wąski jednokondygnacyjny budynek przykrywał czterospadowy dach o różnych długościach połaci, przykryty trzciną. Przez wrota umieszczone centralnie we wschodnim szczycie wchodzono do sieni, a dalej do jednoprzestrzennej izby z niszami do spania i komorami umieszczonymi wzdłuż niższej ściany północno - zachodniej. W izbie wysokiej na 4 m, centralne miejsce zajmowało otwarte zbudowane z kamieni palenisko, nad którym nie było komina. Cechy i dowody na bezkominowe funkcjonowanie są bardzo czytelne we wnętrzu. Otwory okienne pierwotnie znajdowały się wyłącznie w ścianie południowej u góry nad stropem. Z podobnego okresu, jak dom pochodzi konstrukcja wschodniej ściany szczytowej budynku gospodarczego. Od 1720 roku wprowadzono przepisy zakazujące budowania domów bez kominów. Chatę przebudowano. Centralnie w ścianie południowej umieszczono nowe wejście, sień i komin. Izbę podzielono stropem na dwa poziomy. Wykonano nowe otwory okienne w niższej kondygnacji, w której mieszkano. W skład otwartej niewielkiej zagrody wchodziły trzy budynki, piec chlebowy, podwórze i ogród. Z trzech stron zagrodę otaczały drogi. W połowie XIX wieku właścicielem chaty i gospodarstwa (1,98 ha) był żeglarz Johhan Voss. W 1910 roku jako właściciel wymieniony jest stolarz Schulz, który w części domu miał warsztat. W 1980 roku starą chatę otynkowano, co doprowadziło do zniszczeń w ścianach, które potem częściowo zamieniono na murowane. Od 1995 roku właściciele rozpoczęli renowację budynku.

Chata jest niezwykle rzadkim na Pomorzu przykładem budownictwa ludowego z XVIII wieku. Z uwagi na czytelne cechy pierwotnej "kurności" jest ewenementem i posiada wysoką wartość kulturową.

Obiekt prywatny.

Strona internetowa została wykonana dzięki funduszom Unii Europejskiej. Copyright © 2006 - 2017, Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku